ടെലികോം ജീവനക്കാരുടെ അടിയന്തിര ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച്, 144 നിരോധിത മേഖലയിൽ, സഞ്ചാർ ഭവന്നു മുൻപിൽ, ആയിരത്തിലേറെ പേർ പങ്കെടുത്ത കൂട്ട ധർണ നടത്തുമ്പോൾ ( 18.08.1993 ) അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വണ്ടികളുമായി ഡൽഹി പോലീസ് കാത്തു നിൽക്കുന്നു. പ്രമുഖ എം പി മാരായ രാം വിലാസ് പാസ്വാൻ, സുശീല ഗോപാലൻ ( ഫോട്ടോയിൽ കാണാം ), സൈഫുദീൻ ചൗധുരി, ചിത്ത ബസു എന്നിവർ സംസാരിച്ചു സമരത്തിന് പിന്തുണ നൽകി. എം പി മാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ് പോലീസ്. അത് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നെപ്രസംഗം കഴിഞ്ഞ ശേഷവും സ. സുശീല ഗോപാലനും, രാം വിലാസ് പാസ്വാനും ധർണ കഴിയുന്നത് വരെ അവിടെ ഇരുന്നു. ധർണ കഴിഞ്ഞതും, അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ സന്ദർഭം കൊടുക്കാതെ ജീവനക്കാർ സ്ഥലം കാലിയാക്കി. തിരക്കിൽ അവിടെ വെച്ചിരുന്ന നാലഞ്ച് കസേരകൾ എടുക്കാൻ മറന്നു പോയി. തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കസേരകൾ കാണ്മാനില്ല. കസേരകളുടെ വില ഉടമസ്ഥന്നു കൊടുത്തു പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു.

ഓർമകൾക്ക് എന്ത് മധുരം!

വി എ എൻ 09.05.2024

His comparison is wholly unwarranted and arrogant. Indians are Indians and not Chinese, Arab, Africans or White. His long stay in the US with his corporate empire background has coloured his vision. We condemn his divisive statement.

V A N 08.05.2024

വി എ എൻ 07.05.2024

പ്രമുഖ വ്യക്തികൾ, മന്ത്രിമാർ, മേലുദ്യോഗസ്ഥന്മാർ, ആഫീസർമാർ തുടങ്ങി ആദരണീയരും, അധികാര സ്ഥാനത്തു ഇരിക്കുന്നവരുമായ ആളുകളെ എങ്ങിനെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് പലർക്കും സംശയം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തെ രീതിയിൽ സാർ എന്ന അഭിസംബോധന സാധാരണമാണ്. മിലിട്ടറിയിലും മറ്റും ഇത് ഔദ്യോഗികമായി തുടരുന്നു. ആഫീസർമാരെ സാധാരണ രീതിയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് ഈ രീതിയിലാണ്. സ്ത്രീകളെ മാഡം എന്നും വിളിക്കും. കേരളത്തിൽ പുരുഷനായാലും സ്ത്രീ ആയാലും സാർ വിളിക്ക് കുഴപ്പമില്ല. തങ്ങളുടെ യജമാന ഭക്തി കാണിക്കുന്നതിനു ഇടക്കിടെ സാർ പറയുന്നവരുമുണ്ട്. സ്കൂളിൽ കുട്ടികൾ അധ്യാപകരെ സാർ / ടീച്ചർ എന്നാണ് വിളിക്കാറ്. മറ്റൊരാളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സാർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു അരവിന്ദൻ സാർ, കൃഷണൻ സാർ, ഗീത മാഡം, സംഗീത മാഡം എന്നിങ്ങനെയും പറയും. ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളുകളിലും മറ്റും അധ്യാപികമാരെ മിസ്സ്‌ എന്നാണ് വിളിക്കുക.

ഹിന്ദിമേഖലയിൽ സർവസാധാരണമാണ് ജീ സംബോധന. പേരിന്റെ അവസാനം ജീ ചേർത്ത് വിളിക്കുന്നതും സാധാരണം. സാർജീ ന്നു സാറും ജീയും കൂട്ടി വിളിക്കുകയും ചെയ്യും. മന്ത്രിജീ, ഡയറക്ടർ ജീ തുടങ്ങി ഔദ്യോഗിക പദവിയോടൊപ്പവും ആകാം. സ്ത്രീയെയും പുരുഷനെയും ജീ കൂട്ടി വിളിക്കാം. സാർ വിളി പോലെ തന്നെ ഇടക്കിടക്ക് ജീ, ജീ എന്നും പറയാം.

മൂന്നാമത്തേത് ശ്രീ ആണ്. സാധാരണമല്ലെങ്കിലും പലരും ശ്രീ ഉപയോഗിച്ചും അഭിസംബോധന ചെയ്യാറുണ്ട്.

ഇതിൽ ഏതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതവും സുഖവും ആയിട്ടുള്ളത് എന്ന് പരിശോധിക്കാം. എല്ലാം വിവിധ മേഖലകളിൽ, വിവിധ സന്ദർഭങ്ങളിൽ, വിവിധ ബന്ധങ്ങളിൽ വിളിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഏത് മെച്ചം എന്നൊന്നും ഒറ്റ വാക്കിൽ പറയാനാകില്ല.

അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ആളെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിലേറെ, തന്റെ താഴ്മയും വിധേയത്വവും സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ് സാർ വിളി. മിലിട്ടറിയിലും മറ്റും മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ആജ്ഞ തലയിലേറ്റി സ്വീകരിക്കുന്ന വാക്ക് കൂടിയാണത്. അത് ഒരു വിദേശ വാക്കും ഇംഗ്ലീഷ്കാരുടെ സംഭാവനയുമാണ്. വിളിക്കുന്നവന് ചിലപ്പോൾ അപകർഷതാ ബോധവും ഉണ്ടാകും. എങ്കിലും സാർ വിളിക്കാണ് പ്രചാരം.

ജീ എന്നത് ഹിന്ദി വാക്കാണ്. ബഹുമാനപൂർവം വിളിക്കുന്ന വാക്ക്. പലപ്പോഴും പേരോട് കൂടിച്ചേർത്തു വിളിക്കും. അതിൽ വിളിക്കുന്നവന്നു അധമബോധം വരുന്നില്ല. തിരിച്ചും ജീ ചേർത്ത് വിളിക്കാം. സാർ / മാഡം വാക്കിനു ആ സാധ്യതയില്ല.

ഇതെല്ലാം ചേർത്ത് നോക്കുമ്പോൾ പേരിനോട് ചേർത്തോ, അല്ലാതെയോ ജീ വിളിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതവും സുഖവും എന്ന് തോന്നുന്നു. ശരിയായിരിക്കാം, അല്ലായിരിക്കാം.

അഭിപ്രായം പറയുമല്ലോ.

വി എ എൻ 05.05.2024

പ്രമുഖ വ്യക്തികൾ, മന്ത്രിമാർ, മേലുദ്യോഗസ്ഥന്മാർ, ആഫീസർമാർ തുടങ്ങി ആദരണീയരും, അധികാര സ്ഥാനത്തു ഇരിക്കുന്നവരുമായ ആളുകളെ എങ്ങിനെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് പലർക്കും സംശയം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തെ രീതിയിൽ സാർ എന്ന അഭിസംബോധന സാധാരണമാണ്. മിലിട്ടറിയിലും മറ്റും ഇത് ഔദ്യോഗികമായി തുടരുന്നു. ആഫീസർമാരെ സാധാരണ രീതിയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് ഈ രീതിയിലാണ്. സ്ത്രീകളെ മാഡം എന്നും വിളിക്കും. കേരളത്തിൽ പുരുഷനായാലും സ്ത്രീ ആയാലും സാർ വിളിക്ക് കുഴപ്പമില്ല. തങ്ങളുടെ യജമാന ഭക്തി കാണിക്കുന്നതിനു ഇടക്കിടെ സാർ പറയുന്നവരുമുണ്ട്. സ്കൂളിൽ കുട്ടികൾ അധ്യാപകരെ സാർ / ടീച്ചർ എന്നാണ് വിളിക്കാറ്. മറ്റൊരാളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സാർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു അരവിന്ദൻ സാർ, കൃഷണൻ സാർ, ഗീത മാഡം, സംഗീത മാഡം എന്നിങ്ങനെയും പറയും. ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളുകളിലും മറ്റും അധ്യാപികമാരെ മിസ്സ്‌ എന്നാണ് വിളിക്കുക.

ഹിന്ദിമേഖലയിൽ സർവസാധാരണമാണ് ജീ സംബോധന. പേരിന്റെ അവസാനം ജീ ചേർത്ത് വിളിക്കുന്നതും സാധാരണം. സാർജീ ന്നു സാറും ജീയും കൂട്ടി വിളിക്കുകയും ചെയ്യും. മന്ത്രിജീ, ഡയറക്ടർ ജീ തുടങ്ങി ഔദ്യോഗിക പദവിയോടൊപ്പവും ആകാം. സ്ത്രീയെയും പുരുഷനെയും ജീ കൂട്ടി വിളിക്കാം. സാർ വിളി പോലെ തന്നെ ഇടക്കിടക്ക് ജീ, ജീ എന്നും പറയാം.

മൂന്നാമത്തേത് ശ്രീ ആണ്. സാധാരണമല്ലെങ്കിലും പലരും ശ്രീ ഉപയോഗിച്ചും അഭിസംബോധന ചെയ്യാറുണ്ട്.

ഇതിൽ ഏതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതവും സുഖവും ആയിട്ടുള്ളത് എന്ന് പരിശോധിക്കാം. എല്ലാം വിവിധ മേഖലകളിൽ, വിവിധ സന്ദർഭങ്ങളിൽ, വിവിധ ബന്ധങ്ങളിൽ വിളിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഏത് മെച്ചം എന്നൊന്നും ഒറ്റ വാക്കിൽ പറയാനാകില്ല.

അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ആളെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിലേറെ, തന്റെ താഴ്മയും വിധേയത്വവും സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ് സാർ വിളി. മിലിട്ടറിയിലും മറ്റും മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ആജ്ഞ തലയിലേറ്റി സ്വീകരിക്കുന്ന വാക്ക് കൂടിയാണത്. അത് ഒരു വിദേശ വാക്കും ഇംഗ്ലീഷ്കാരുടെ സംഭാവനയുമാണ്. വിളിക്കുന്നവന് ചിലപ്പോൾ അപകർഷതാ ബോധവും ഉണ്ടാകും. എങ്കിലും സാർ വിളിക്കാണ് പ്രചാരം.

ജീ എന്നത് ഹിന്ദി വാക്കാണ്. ബഹുമാനപൂർവം വിളിക്കുന്ന വാക്ക്. പലപ്പോഴും പേരോട് കൂടിച്ചേർത്തു വിളിക്കും. അതിൽ വിളിക്കുന്നവന്നു അധമബോധം വരുന്നില്ല. തിരിച്ചും ജീ ചേർത്ത് വിളിക്കാം. സാർ / മാഡം വാക്കിനു ആ സാധ്യതയില്ല.

ഇതെല്ലാം ചേർത്ത് നോക്കുമ്പോൾ പേരിനോട് ചേർത്തോ, അല്ലാതെയോ ജീ വിളിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതവും സുഖവും എന്ന് തോന്നുന്നു. ശരിയായിരിക്കാം, അല്ലായിരിക്കാം.

അഭിപ്രായം പറയുമല്ലോ.

വി എ എൻ 05.05.2024

സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുമ്പോൾ ഇന്ത്യൻ പൗരന്റെ ശരാശരി ആയുസ്സ് 37 വയസ്സ് ആയിരുന്നു. അതിനും കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് 35 ഉം. ഇപ്പോൾ കേരളത്തിൽ പുരുഷന്റെ ശരാശരി വയസ്സ് 77 ഉം സ്ത്രീയുടെത് 79 ഉം. ഇനിയും വർധിക്കാൻ സാധ്യത.

ഗാന്ധിജി വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ പ്രായം 13. കസ്തൂർബായിക്ക് 14. ബി ആർ അംബേദ്കർ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ പ്രായം 15. രമാബായിക്ക് 9. ഗുരു നാനാക്കിന് വിവാഹ സമയത്ത് പ്രായം 14, സുഖാനിക്ക് 10. അബ്ദുൽ കലാം ആസാദിന് 13. ഇന്നാകട്ടെനിയമ പ്രകാരം ചുരുങ്ങിയ വിവാഹ പ്രായം വരന്നു 21 ഉം വധുവിന്ന് 18 ഉം ആണെങ്കിലും രണ്ടു പേരും വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് മിക്കവാറും 25 വയസ്സിനു മേലെ. ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസവും കഴിഞ്ഞു ജോലി കിട്ടുമ്പോൾ 25 കഴിയും. അതിന്നു ശേഷം വിവാഹം.

പണ്ട് മിക്കവാറും പേർ മട്രിക്കലേഷൻ / എസ് എസ് എൽ സി പാസ്സായി 18 ന്റെയും 20ന്റെയും ഇടയിൽ ജോലിയിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടാവും. ഇപ്പോൾ ജോലി കിട്ടുന്നത് മിക്കവാറും 25 ന്നും 35 ന്നും ഇടക്കാണ്. ചിലപ്പോൾ 40 ഉം ആവും.

അഞ്ചു വയസ്സാകുമ്പോഴാണ് ഇപ്പോൾ സ്കൂളിൽ ചേർക്കുന്നത്. പണ്ട് മുതലേ അത് തന്നെ. മാത്രമല്ല 3 വയസ്സായാൽ എൽ ജി കെ യും പിന്നെ യു ജി കെ യും. മറ്റെല്ലാ രംഗത്തും വയസ്സ് കൂടുമ്പോൾ കുഞ്ഞുകുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഒരു ദയയുമില്ല.

പണ്ട് 5 വയസ്സിൽ സ്കൂളിൽ ചേരുന്നത് വരെ കുട്ടികൾ കളിച്ചു വളർന്നവരാണ്. എൽ കെ ജി യും യു കെ ജി യും ഒന്നുമില്ല. കുഞ്ഞാകുമ്പോൾ കളിക്കാൻ അവസരം വേണം. ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസമല്ല വേണ്ടത്. മറ്റെല്ലാറ്റിനും വയസ്സ് കൂടിയത് പോലെ ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്നും വയസ്സ് കൂടേണ്ടേ?

കേന്ദ്ര സർക്കാറിന്റെ നാഷണൽ എഡ്യൂക്കേഷൻ പോളിസി നിർദേശമനുസരിച് 6 വയസ്സാണ് സ്കൂൾ പ്രായം. യു പി, ബംഗാൾ, തമിഴ് നാട് തുടങ്ങി മിക്കവാറും സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇത് നടപ്പാക്കി. കർണാടകത്തിൽ 5.5 വയസ്സാണെന്നു അറിയുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തുഷ്ടമായ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായ ഫിൻലാൻഡിൽ അത് 7 വയസ്സാണ്. യു കെ യിൽ ഇപ്പോഴും 5 തന്നെ.

പെട്ടെന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ പ്രായം അഞ്ചിൽ നിന്നും ആറാക്കി ഉയർത്തുമ്പോൾ ആദ്യ വർഷത്തിൽ കുറവ് അഡ്മിഷൻ, അധ്യാപകരുടെ തസ്തികയിൽ വരുന്ന കുറവ്, രക്ഷിതാക്കളിൽ നിന്നും പരാതി തുടങ്ങി പല പ്രശ്നങ്ങളും വരും. എങ്കിൽ പോലും കുട്ടികൾക്ക് കളിച്ചു വളരുവാനുള്ള അവരുടെ അവകാശം അംഗീകരിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല. മറ്റൊന്ന്, അഖിലേന്ത്യ അടിസ്ഥാനത്തിലും ലോകത്തിലാകെയുമുള്ള മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാൻ പറ്റുമോ?

വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണരും ഭരണാധികാരികളും മാതാപിതാക്കളുംസമൂഹവും തീർച്ചയായും ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു സുപ്രധാന പ്രശ്നമാണിത്. കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് കളിക്കാനുള്ള അവകാശം, വളർന്ന മനുഷ്യരുടെ സൗകര്യത്തിന്നു വേണ്ടി നൽകാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?

വി എ എൻ 04.05.2024